میخام برم تو خیابون قدم بزنم. میخام راحت ترین و قدیمی ترین لباس هامو بپوشم و بزنم بیرون. برم بیرون و بین مردم راه برم. بین آدمایی که بعضی هاشون خیلی وقته تو این دنیان و بعضی هاشون تازه اومدن. آدمای کوچیک و بزرگ که هرکدوم برای خودشون دنیایی دارن و دغدغه هایی برای زندگی کردن یا نکردن. میخام فراموش کنم کدوم یکی از اونام. میخام با بقیه قاطی بشم و همه چی یادم بره. میخام سر دردمو بندازم توی پیاده روهای شلوغ تا شاید کسی اشتباهی برش داره و ازش خلاص شم. شاید هم یه بچه لبخندش از دستش بیفته و اون لبخند گیر من بیاد