صدا تنهاست که می ماند

تا پوست خود برخیز
تا نوک نفس های یواشکی

روی از من بر میگردانی
و گونه ات سراپا گوش است
 صدا تنهاست
که می ماند
 در این سکوت شکست خورده
دلم قاچ میخورد
 خط نگاه تو
کدام سمت را
روشن خواهد کرد؟

۹۱-۱-۳۱-
هفت و چهل دقیقه صبح
علی نورانی